Verhalen
Karin, Bas, Lex en Sita zijn bij Karin in de tuin. Het is een mooie warme zomerdag en de kinderen zitten onder het zonnescherm.
‘Warm, hè,’ zucht Karin.
‘Kunnen we niet gaan zwemmen?’ zegt Bas.
‘Hè ja, zwemmen,’ zegt Sita.
‘Gaan jullie zwemmen?’ klinkt het over de heg. Het is Sasja, het oudere buurmeisje van Karin. Ze heeft vrij van haar werk. ‘Ik wil wel mee hoor!’
Karin gaat het meteen aan haar moeder vragen.
‘Mam? Mogen we zwemmen? Sasja gaat ook mee. En wil jij ons brengen?’ 
‘Nou, vooruit,’ lacht Karins moeder. ‘Bij het bosmeer is het nu lekker koel. Er is ook veel schaduw. Halen jullie je zwemkleren maar en iets om aan te trekken als je toch in de zon komt. Over een half uur gaan we weg.’ 
 
Gelukkig mogen de andere kinderen ook van hun ouders naar het bosmeer en een half uur later zitten ze met z’n zessen in de grote stationwagon van Karins moeder. 
‘Het is maar goed dat jullie zo’n grote auto hebben,’ zegt Sasja.
Het is een kwartiertje rijden naar het bosmeer. Op het parkeerterrein laden ze alles uit.
‘Om zes uur kom ik jullie weer halen,’ zegt Karins moeder en dan rijdt ze weg.
 
De kinderen lopen met hun rugtassen en handdoeken van het parkeerterrein naar het meertje. Het is druk, maar rondom het meer staan bomen, dus er is nog plaats genoeg in de schaduw. De kinderen leggen hun tassen en handdoeken onder een boom. 
Naast hen zit een ouder echtpaar. De man draagt een beetje ouderwetse korte broek en de vrouw heeft een gele zonnejurk aan. Ze zitten onder een boom, maar hebben ook nog een parasol bij zich.
‘U bent goed beschermd tegen de zon,’ zegt Sita lachend.
‘We wisten niet dat hier zoveel schaduw was,’ zegt de mevrouw. ‘Daarom hadden we een parasol meegenomen.’ 
 
De kinderen gaan eerst zwemmen. Daarna ploffen ze onder de boom op hun handdoeken. 
‘Ik ga niet in de schaduw zitten hoor,’ zegt Sasja. ‘Ik wil bruin worden.’
Ze legt haar handdoek in de volle zon en gaat erop liggen. In haar bikini. 
De kinderen kijken haar verbaasd aan.
‘Ga jij zo zonder kleren aan, in de zon liggen?’ vraagt Karin. 
‘Ja, waarom niet?’ vraagt Sasja.
‘Omdat je dan verbrandt,’ zegt Bas.
‘Ik verbrand nooit,’ zegt Sasja.
‘Zelf weten,’ zegt Sita.
Maar Karin is het daar niet mee eens.
‘Je moet je echt beschermen hoor,’ zegt ze bezorgd.
Sasja haalt haar schouders op en doet haar ogen dicht. 
‘Ik slaap en ik wil niet gestoord worden,’ zegt ze.
De kinderen blijven onder de boom zitten. Af en toe kijken ze naar Sasja.
‘Jullie vriendin wordt rood!’ zegt de mevrouw naast hen.
‘Sasja!’ roept Bas. Maar Sasja hoort niets; ze is in slaap gevallen.
‘We moeten iets doen,’ zegt Karin. Ze kijkt om zich heen. Dan ziet ze de parasol.
‘Mogen wij uw parasol even lenen?’ vraagt ze aan de mevrouw met de zonnejurk.
Die knikt. ‘Ja hoor.’ 
Karin en Sita slepen de parasol tot vlak bij Sasja. Ze zetten hem zo neer dat Sasja helemaal in de schaduw komt te liggen.
‘Slim van jullie,’ zegt de mevrouw. 
 
De kinderen blijven onder de boom zitten. Af en toe gaan ze het water in. Verder liggen ze loom op hun handdoeken. Bas heeft een stapeltje stripboeken meegebracht en Lex een zakcomputerspel. Karin en Sita kletsen wat over school. 
Sasja is diep in slaap en ligt de hele middag op haar handdoek onder de parasol.
 
‘Het is al kwart over vijf,’ roept Lex opeens. 
De kinderen beginnen hun spullen in te pakken. Als alles weer in hun rugtassen zit, loopt Karin naar de parasol. Ze sleept hem terug naar de mevrouw.
‘Bedankt hè,’ zegt ze. En tegen Sasja roept ze: ‘Hé, slaapkop.’ 
Sasja komt slaperig overeind. ‘Wat is er?’
‘Het is bijna half zes,’ roept Bas.
 
Sasja springt overeind. Vlug trekt ze haar kleren over haar bikini en ze propt haar handdoek in haar tas. Dan lopen ze met z’n allen naar het parkeerterrein.
Karins moeder komt net aanrijden.
‘Hoe was het?’ vraagt ze als ze weer in de auto zitten.
‘Leuk,’ zegt Karin.
‘Ik heb de hele middag in de zon gelegen,’ zegt Sasja. 
‘En niet verbrand?’ vraagt Karins moeder verbaasd. 
Sasja kijkt naar haar armen. Ze is eigenlijk zelf ook verbaasd dat ze niet verbrand is. En opgelucht!
‘Ik verbrand nooit!’ roept ze.
Karin en Sita beginnen te grinniken.
‘Nee hoor, jij verbrandt niet,’ zeggen ze.
 
© Marian van Gog, 2006
Uit: 'Verstandig in de zon met Sjon, lespakkert over veilig zonnen, uitgegeven door Zorn Uitgeverij i.s.m. KWF Kankerbestrijding.
www.kenmerk.nl

Kinderen

Over mij